Krzysia Górniak String Orchestra

Pani z gitarą jest dla jazzu parą. 

Lubię takie niespodzianki. Wyjmuję ze skrzynki pocztowej wydanie magazynu „Jazz Forum”, otwieram…a tam tradycyjnie płyta. Cóż, w natłoku rozmaitych rozdawnictw mam duży dystans do takowych (nie dotyczy JF), ale tym razem moje oczekiwania zostały zaspokojone słodyczą, miodem pięknych fraz, zagranych tyle samo nastrojowo co kompetentnie.
Aby wprowadzić Państwa w klimat , oddaję głos samej liderce projektu.

„Przedstawiam Państwu nowe wersje moich kompozycji w aranżacjach na gitarowe trio jazzowe z towarzyszeniem kameralnej orkiestry smyczkowej. Wybór utworów, którego dokonałam, jest wyrazem mojego gustu i ma dla mnie osobiste znaczenie – stanowi bowiem opowieść o różnych etapach mojego życia, traktuje o przemijaniu i poszukiwaniu sensu istnienia. Ważnym elementem tego procesu jest improwizacja, gdy pod wpływem zatracania się w bogactwie kolorystycznym i dynamicznym tak rozbudowanego zespołu, osobiste ja – ego zanika w akcie tworzenia. Album ten jest dla mnie podsumowaniem trzydziestu lat pracy artystycznej – jako gitarzystki i kompozytorki.”

Brzmi fajnie. Prawda? No to dodam jeszcze, że Krzysia nie rzuca słów na wiatr przedstawiając w wywiadach nazwiska swoich idoli. To nie jest slogan ale jej credo, równanie do najlepszych. I przyznam, że gdyby ktoś z Jej mistrzów nagrał ten album, to pewnie nikt nie zakwestionowałby jego jakości. Rzecz w tym, że Krzysia działa na mocno konkurencyjnym (podażowo) rynku, w dodatku niezwykle hermetycznym. Z perspektywy USA pewnie byłaby już gwiazdą w ujęciu światowym. Dlaczego, bo to świetna artystka jest!

A jak wyglądają napisy końcowe?

Utwory:
1. Meditation (7:29)
2. Sea Salt On My Lips (6:15)
3. Talking Rain (6:47)
4. Moments (6:28)
5. The Storm Is Looming Ahead
6. Strawberry Kisses (6:09)
7. Spring (6:50)
8. Friendship (5:21)
9. Emotions (6:14)

Wykonawcy:
Krzysia Górniak – gitara
Michał Jaros – kontrabas
Marcin Jahr – perkusja
Malwina Hendzel – skrzypce
Małgorzata Kucharek – skrzypce
Jagienka Jaskólska – altówka
Zuzanna Konstantynowicz – wiolonczela

Tak, koniecznie posłuchajcie tego grania. Jest w nim miłość do muzyki, troska o jazz i słuchacza. To nie są ekwilibrystyczne kalki a autorski, intymny świat Krzysi Górniak. I Ona nas do niego zaprasza, otwierając szeroko drzwi i wpuszczając świeży powiew wiosennej bryzy (z nieodzownymi promieniami słońca).
Brawo!

Piotr Iwicki
*Słowo „para” należy traktować dwojako. Jako zjawisko dwuskładnikowe (gitara+jazz), ale i siłę napędzającą, jeśli potraktujemy jazz jako mechanizm poruszany lotną formą H2O.

https://www.facebook.com/photo?fbid=1464460119030715&set=a.451922010284536